شبکه، پورت و دامنه

HTTP

برای وب و API، expose را HTTP انتخاب کنید. process باید روی 0.0.0.0 و internal port سرویس گوش دهد؛ مقدار PORT قرارداد استاندارد گردو است. URL پیش‌فرض سرویس با HTTPS در دسترس قرار می‌گیرد و برای تشخیص مشکل برنامه از DNS بهترین تست اولیه است.

Private

سرویس private endpoint اینترنتی ندارد و برای worker، backend داخلی و datastore مناسب است. آدرس داخلی را با binding یا reference variable مصرف کنید تا hostname در کد hard-code نشود.

TCP

برای protocol غیر HTTP، expose را TCP انتخاب کنید. client باید به external hostname و port نمایش‌داده‌شده وصل شود؛ این port با internal port کانتینر متفاوت است. احراز هویت protocol و encryption را در خود نرم‌افزار فعال کنید.

دامنه اختصاصی

دامنه را به سرویس اضافه کنید

در تب Domains نام دامنه را بدون scheme یا path وارد کنید.

رکورد پیشنهادی را بسازید

CNAME/TXT یا رکوردی را که پنل نشان می‌دهد در DNS authoritative دامنه ثبت کنید. اگر zone در DNS گردو باشد، بخشی از این کار خودکار انجام می‌شود.

Verify را اجرا کنید

پس از انتشار DNS، تأیید را بزنید. گواهی TLS برای hostname تأییدشده خودکار مدیریت می‌شود.

رفتار نهایی را تست کنید

HTTP و HTTPS، redirect، cookie domain، callback URL و در صورت استفاده رفتار www/دامنه اصلی را آزمایش کنید.

عمومی‌کردن سرویس به معنی امن‌شدن برنامه نیست. endpoint مدیریتی، CORS، rate limit، session cookie و credential پیش‌فرض را خودتان بررسی کنید.

متریک ترافیک

برای HTTP، درخواست، خطا و پهنای‌باند از access log مسیر ورودی جمع می‌شود. سرویس TCP اتصال و ترافیک را در سطح proxy گزارش می‌کند؛ در برخی runtimeها جزئیات request-level برای TCP وجود ندارد.